1 sierpnia 1944 r. w Warszawie rozpoczęło się wystąpienie zbrojne Polskiego Państwa Podziemnego skierowane przeciwko Niemcom okupującym miasto. Powstanie, zorganizowane w ramach operacji „Burza”, było największą akcją militarną Armii Krajowej podczas II wojny światowej. Trwało 63 dni, a jego celem było wyrwanie polskiej stolicy z rąk Niemców przed nadciągającą Armią Czerwoną.
W 2009 r. Sejm RP ustanowił 1 sierpnia Narodowym Dniem Pamięci Powstania Warszawskiego. Stosowną ustawę uchwalono z inicjatywy śp. prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego: „w hołdzie bohaterom Powstania Warszawskiego – tym, którzy w obronie bytu państwowego, z bronią w ręku walczyli o wyzwolenie stolicy, dążyli do odtworzenia instytucji niepodległego Państwa Polskiego, sprzeciwili się okupacji niemieckiej i widmu sowieckiej niewoli zagrażającej następnym pokoleniom Polaków”.
W czasie trwających 63 dni walk w Warszawie zginęło ok. 18 tys. powstańców, a 25 tys. zostało rannych. Poległo również ok. 3,5 tys. żołnierzy z Dywizji Kościuszkowskiej. Straty wśród ludności cywilnej były ogromne i wynosiły ok. 180 tys. zabitych. Pozostałych przy życiu mieszkańców Warszawy, ok. 500 tys., wypędzono z miasta, które po powstaniu zostało niemal całkowicie zburzone. Specjalne oddziały niemieckie, używając dynamitu i ciężkiego sprzętu, jeszcze przez ponad trzy miesiące metodycznie niszczyły resztki ocalałej zabudowy. Do niemieckiej niewoli poszło ponad 15 tys. powstańców, w tym 2 tys. kobiet.
Dla uczczenia 81. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego o godz. 17 w całym kraju zawyją syreny.
Zatrzymajmy się na chwilę, wspomnijmy tych, którzy walczyli o wartość największą – wolność.